Συγκρίνοντας το βιβλίο με άλλα δύο έργα πολεμικών ανταποκριτών, το «4 δεν επέστρεψαν» (1945) του Γιάννη Μιχόπουλου και το «Αετοί της Ερήμου» (1981) του Γιώργου Καράγιωργα, θα έλεγα ότι ίσως να το τοποθετώ πρώτο στην προτίμησή μου, αρκετά κοντά όμως με αυτό του Καράγιωργα, που θεωρώ επίσης εξαιρετικό και πιο ιστορικά ακριβές. Ο Λυδίας διατηρεί ρομαντική αφήγηση, μακριά όμως από πομπώδεις αφηγήσεις που συνήθιζε ο Μιχόπουλος. Στην αφηγηματικότητα του Λυδία προσθέτει υπεραξία και το καλό του χιούμορ. Οι αφηγήσεις και κυρίως οι διάλογοι δεν ξέρουμε κατά πόσο είναι ακριβείς (πολλά προφανώς αποτελούν μυθοπλασία) καθώς δεν υπάρχει καμία τεκμηρίωση, όπως γίνεται εξάλλου και στα άλλα δύο έργα ανταποκριτών. Πρέπει κάποιος να λάβει υπόψη ότι τα βιβλία αυτά δεν γράφτηκαν ως Ιστορία, αλλά αποτελούν μεταφορά γεγονότων σε ένα ευρύτερο κοινό, που είχε ανάγκη εμψύχωσης. Οπότε ακόμα και να συρράφθηκαν σε βιβλίο μετά τον πόλεμο, είναι βασισμένα στις σημειώσεις των Ανταποκριτών, όπως τις έγραψαν σε χαρτί ή τη μνήμη τους, με τις επικοινωνιακές ανάγκες του πολέμου. Σίγουρα λοιπόν δεν είναι όλα αληθινά, αλλά ούτε και όλα φαντασία. Είναι όμως εφικτό κανείς να συνδέσει ονόματα-χώρους με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα της Αεροπορικής Ιστορίας, και έτσι ν’ αναζητήσει περαιτέρω τεκμηρίωση, ή απόδειξή τους.